گل گیسو - داستان دنباله دار

به کجا چنین شتابان؟؟؟ ۳

گل گیسو — Fri, 4 Feb 2011 17:13:41 GMT

تازه داشت یادم میومد ...

همین امروز صبح بود ...

باورم نمیشه به همین زودی این روز به نیمه رسیده ...

همه چیز مثل فیلم از جلوی چشمم میگذشت ...

توی اتاقم خوابیده بودم

که با سر و صدا از خواب پریدم

ساعت نزدیکای ۵ بود

با اینکه دستامو روی گوشهام فشار میدادم بازم صدای بابا رو واضح میشنیدم

داشت با داد و هوار میگفت :

من دختر به آدم یه لا قبا نمیدم! نه می دم! مگه زوره؟!

مامان سعی میکرد آرومش کنه ولی مگه میشد...

صدای مامان تو صداش گم شده بود

مدام داد میزد

کار هر شبش بود

مست و لایعقل میومد تو خونه و سر اتفاقایی که اصلا نیفتاده با من و مامان میجنگید

یهو در اتاقم باز شد

مامان باعجله اومد تو اتاق گفت پاشو لباساتو بپوش و بدون اینکه بفهمه سوئیچ ماشینو بردار

ترسیده بودم

تند تند لباسامو پوشیدم و هر چی بیشتر میگذشت بیشتر مضطرب میشدم

و مامان شروع کرد به جیغ و داد

و همینطور که دنبال لباساش بود داشت زار میزد

منم یواشکی از در رفتم بیرون و از پنجره نگاهشون میکردم

صورت و چشمهای بابا سرخ سرخ بودن و به مامان گفت :هر جهنمی که میخوای بری برو!

و پشت سر هم الفاظ رکیک و زننده ای به زبون می آورد

طاقت مامان تموم شد و سیلی محکمی بهش زد

اونقدر محکم که صداش به گوش منی که پشت پنجره بودم هم بوضوح رسید

بابا هم هلش داد و سر مامان خورد به لبه ی میز و چشماش واسه همیشه بسته شد...

و بدون اینکه نیم نگاهی به مامان بندازه رفت که بخوابه!

خون لحظه به لحظه روی سرامیک سفید بیشتر پخش میشد

و منم پشت پنجره خشک شده بودم

وقتی به خودم اومدم که داشتم توی اتوبان با سرعت میروندم و تمام مدت به این فکر میکردم که شماره ی اورژانس چنده؟!

زدم کنار و سرمو گداشتم رو فرمون

وقتی سپیده زد به خودم اومدم ودوباره شروع کردم به روندن

تو آینه ی ماشین که نگاه کردم نه ابرو داشتم نه مژه و مو

و افسر راهنمایی سرشو انداخته بود پایین و تند تند می نوشت...!

پایان

_{پی نوشت : ایده ی اولیه ی این داستان از اونجا شکل گرفت که سال دوم هنرستان یکی از دوستان صمیمیم به نام ترانه بعد از وارد شدن یک شوک شدید احساسی ابرو هاش ریختن این به شدت روی من تاثیر گذاشت. و در واقع این ایده با داستان دنباله دار دیگه ای که بجز یکی از دوستام کسی نخوندتش ترکیب شد و اینی شد که خوندین.}

_{منتظر نظرات پیشنهادات و حتی انتقاداتتون هستم.}

به کجا چنین شتابان ؟؟؟ ۲

گل گیسو — Wed, 2 Feb 2011 08:20:24 GMT

وای خدای من!!!

چی میدیدم؟!

این منم؟!

چیزی که می دیدم این بود :

یه دختر بدون مو!

ابرو!

و مژه!

روسری که احمقانه روی سر بدون موم بود با حرکت سرم لیز خورد و افتاد...

از دور صدای حبس کردن نفس یه نفر اومد

اما خودم...

خودم راه نفسم بسته شده بود

دستمو کورکورانه تکون دادم تا دیوار رو لمس کنم و بهش تکیه کنم

سرم بدجوری گیج می رفت

دیوار رو پیدا نمیکردم

یه نفر دستمو گرفت و بهم کمک کرد به دیوار تکیه کنم و بهم گفت بشین

لحنش به شدت تحکم آمیز بود و به همین خاطر بدون معطلی نشستم

حس کردم هوا یهو تاریک شد...

همونی که بهم گفت بشین به بقیه گفت :

جمع نشین !!! چیو میخواین نگاه کنین؟!

یکی بره آب بیاره

یکی زنگ بزنه به اورژانس

عجیب بود که همه فرمانهاشو اجرا میکردن

و از اون عجیب تر کلمه ی اورژانس بود که بشدت ذهنمو درگیر کرده بود

سر گیجه ام از بین رفت

فکرم با سرعت سرسام آوری به کار افتاده بود

قلبم تند تر میزد

دیگه نمیلرزیدم

تندتر نفس میکشیدم

یه صدای غریبه گفت:

اورژانس تو راهه

بدون معطلی وایسادم

یک نفر خواست مانع بشه

اما کنار زدمش

کنار زدمش و راه افتادم

تند تند از اون جمعیتی که تا چند لحظه ی قبل داشتن بهم کمک میکردن دور شدم

کم کم قدم های تندم به دویدن تبدیل شدن

و همچنان فکرم به سرعت کار می کرد...

ادامه دارد...

_{قسمت بعد به کجا چنین شتابان آخرین قسمت این مجموعه ست.}

به کجا چنین شتابان؟؟؟

گل گیسو — Sun, 30 Jan 2011 09:44:11 GMT

^{پیش نویس : این}^پ^{ست شروع بخش داستان دنباله داره.از قبل نگفته بودم که چنین بخشی هم داریم تا سورپرایز بشین.امیدوارم ازش لذت ببرین. و منو با نظراتتون کمک کنید.}

سرشو انداخته بود پایین و تند تند می نوشت

خواستم داد بزنم

دهنم باز شد

ولی صدایی ازش بیرون نیومد

خواستم نگاهش کنم تا بهم نگاه کنه

اما چشمام تو حدقه ماسیده بود

ماشینو خاموش کردم

کیفمو از صندلی عقب برداشتم

و پیاده شدم

سو‌ئیچ رو گرفتم بالا طوری که ببینه

احمقانه از زیر اون چراغ راهنماییه همیشه قرمز لعنتی نگام کرد

بعد که فهمیدم دیدتش پرتش کردم تو ماشین و راه افتادم

فقط چند ثانیه مونده بود تا چراغ سبز بشه

صداهای مبهمی از پشت سرم می اومد

سرم گیج میرفت ولی محکم قدم بر می داشتم

انقدر محکم که وقتی قدم هامو رو زمین می ذاشتم بدنم میلرزید

پشت سرم صداها کمرنگ وگمرنگ تر می شدن

فقط میخواستم برم...

قیافه ی افسر راهنمایی مات و مبهوت بیچاره یه لحظه از جلوی چشمم دور نمیشد

فکر کنم تو این مدتی که سر کار بوده هیچوقت بعد از جریمه کردن کسی چنین حرکت غیرمعقولی ندیده بود

اما من باید می رفتم...

چشمام تار می دید اما می دید

سرم سبک بود اما میتونستم فکر کنم...

سنگینی نگاه مردم رو حس می کردم

انقدر سنگین بود که کم کم زانوهام داشت سست می شد

بی اختیار دستمو بردم تو کیفمو آینه رو در آوردم...

وقتی آینه رو گرفتم جلوی صورتم دهنم از تعجب باز موند...!!!

ادامه دارد...